Celebrating 34

2007-05-24T08:31:00.000+08:00

I turn 34 today. There are a couple of things I had always thought I would have achieved by now, a preconception of what things would be like for me. But today is no day for regrets. I'll just be happy and rejoice in the significance of the day.

Age is an issue of mind over matter. If you don't mind, it doesn't matter. -- Mark Twain

Concoction

2005-12-08T02:15:00.000+08:00

Ingredients:

Banana pudding
Grated cheese
Bacon bits

Hmmm, I'm still thinking of the best name to call my conspicuously unconventional "recipe."

Paging Chris!

Note: More about this soon :)

Chronology of Events: November

2005-12-01T02:30:00.000+08:00

01. Tuesday. All Saints' Day. It is by far the only holiday that I haven’t missed . . . coming home to Cavite. Mas mabuti na yung ako ang dumalaw sa tatay ko, lolo’t lola ko, at sa ibang mga nauna nang kamag-anak at kaibigan kesa naman sa ako ang dalawin nila ‘di ba?

Just before noon, I was doing some stuff for my brother Willie when my niece told me to go to the neighbor’s house. I went there anyway on foot. I was so surprised when I saw a familiar-looking lady by the gate. I couldn’t be wrong. She is Janneth! I never though I’d see her again. She left in 1989 just after our high school graduation and never heard from her since. Ayun, kwentuhang umaatikabo, isinantabi ang “academic rivalry” namin during the olden days.

02. Wednesday. Lumuwas ako magisa. I went to Baclaran Church. Nanalangin. Yes you read it right, nanalangin ako . . . as in I really prayed a lot. It’s been years since I last went there. I have so many blessings to be thankful for, kasalanan na dapat ihingi ng tawad, at syempre mga kahilingang karamihan eh pansarili. Pero kwidaw, I asked for world peace ha?!

Technically, it was my first day sa aking humble abode — Millennium Plaza Hotel. Matapos akong palayasin (yes, pinalayas ako ng isang taong walang kakwenta-kwenta! hahaha) nung eve ng birthday ko, I moved to San Pedro, Laguna. Grabe, akala ko dati ang kelangan ko lang mga gamit sa bahay. Never did it enter my mind, ni sa hinagap, na kakailanganin ko rin pala ng bangka. Grabe ang baha, konting ulan lang pwede ka nang mag-practice ng white water rafting, not to mention the putik. 'Namputik talaga! Anong sinabi ng mga challenges sa Extra Challenge at tasks sa Pinoy Big Brother?!

08. Tuesday. Ang aga ko pumasok. I wanted to go home early kasi interview ko sa US Embassy the next day. Pero ayun, nangarag ako . . . kinabog . . . panic-mode. Anyway, ang lakas ng loob ko, nakuha pang mag-gym. Siguro pampawala ng tensyon. Eh mukhang nasobrahan naman ‘ata. Nanakit ang katawan ko. Pagdating ko sa bahay, namalantsa pa ako. Hindi makapag-decide kung barong or long-sleeved shirt ang gagamitin ko so pinlantsa ko pareho. Pero I’m sure kahit alin isuot ko dun eh bagay sa akin, para ke pa at naging artistahin ako . . . j/k

09. Wednesday. Ang aga ko umalis ng bahay kasi I was scheduled for a 7:15 am interview. I was thinking na konti pa lang ang tao. Akala ko lang pala yon pero hindi hindi hindi. Ang haba na ng pila pagdating ko dun. Grabe, ako lang ang naka-postura. Naka-barong ako na animo’y kagalang-galang. Hala, palpak, ang napilahan ko eh pila ng seaman.

Nung nasa loob na ako, sa pavilion 1, may tatlong pila. Yung dalawa eh ewan ko kung para saan basta alam ko na hindi ako doon pipila. Pero yung isang pila kung saan kokonti ang tao eh para daw sa J1, Student, at kung anu-anong visa pa. Pero ang alam ko kasi H1/H2 ako so di ko malaman kung saan ba ako talaga kuya. Nagtanong ako sa isang nakapilang babae.

“Miss, para saan ang pilang ‘to?”

“J1”

“Ah OK, sige salamat.”

Darn, saan na ako ate? Kunwari cool pa rin ako. Nagpunta ako sa restroom, syempre to check if I was as handsome and as fresh. Ala-seiz y quince na, gwapo ka pa rin ba?

Paglabas ko, di ko na napigilan, nagtanong na ako sa babaeng me dalang radio.

“Miss, saan ba ang pila na ito?”

“Ah sa mga J1, Students, . . . VIP.”

Pagkarinig ko ng VIP, alam ko na agad na dapat doon nga ako pipila. Syempre VIP ako, gifted, special!

Pavillion 2, waiting for my number to be called. Hmmm, actually, ipa-flash sa board. After like 6 or 7 na tinawag at random, sa iba’t ibang windows, ayan na, number 1019 sa window 3. Tsk, tsk, tsk ang tagal pa naman nung lalaki dun, I was thinking marami tinanong.

“How are you?”

“I’m good!”

“So, what will you be doing in the US?”

“I’ll be attending a training.”

“For how long?”

“Six weeks.”

“Where in the States will you be going?”

“North Carolina, in Raleigh.”

“Tell me exactly what you do.”

Eh nabingi 'ata ako, kinabahan . . . sabay sabing “I’m sorry?”

So inulit nung consul, sabay mwestra sa akin na yumuko at tumapat sa mic. Sa dami naman kasi ng windows dun pa ako napunta sa window na para kina Mahal, Mura, at Dagul eh. Nagsalita ulit ang consul pero di ko naintindihan sabay sabi ko ulit ng “Im sorry?” So nung marinig ko ang parang keyword, so dire-diretso na ako ng sagot. Wala na ang artistahin na poise, hala sige, tuwad kung tuwad. Mabuti na yun kesa ma-deny di ba? Di pa ako natatapos magsalita eh biglang inilusot ang yellow form sabay sabing “Go, you have your visa.” Syempre hinablot ko na, baka bawiin pa eh.

I went back to pavilion 1 para bayarang ang DelBros, delivery ng visa. Doon na nag-sink in ang pagod, puyat, nangangatog ang tuhod ko kasi nga gutom ako. So nagpahinga ako konti. I filled out the form, nagkamali ako. Kuha na naman ng panibagong form. May biglang tumapik sa akin. Si Ritchie. Ayun, kwentuhan ulit. Buti na lang me baon syang biskwit. Hala, PG kung PG.

Pumila na ako para magbayad. Merong isang window na walang nakapila pero di ako pumila doon kasi “for seafarers only.”

Sabi ng guard “Pwede ka dyan.”

“Hindi ho ako seaman.”

“Pwede nga dyan!”

“Hindi nga ho ako seaman.”

Tapos tinawag ako nung teller dun, pwede nga daw.

Sabi ko sa guard “Manong, sabi sa inyo pwede dito eh!”

Sa isip-isip ko lang, di kaya seaman talaga ang calling ko?
Pagkabayad syempre umalis na ako. Ano pang gagawin ko dun? I went to Baclaran Church to thank the Lord . . . yes, marunong ako nun!

24. Thursday (Philippines). Oh yes, I’m going to the USA na!

Sa cab, on my way to the airport. “Hello, ‘nay, alis na ho ako. Punta ho ako ng Amerika, sa January ho ang balik ko.” Walang nasabi ang nanay ko kundi “S’ya, sige, magbabait!”

Tinawagan ko rin ang isang kapatid ko.

“Hello, Ate Baby, paalis na ako. Bahala na kayo sa gamit ko s apartment ko sa Laguna at yung condo sa Makati. Iniwan ko ang susi kay Weng, kokontakin na lamang nya kayo para ibigay ang susi, ok?”

“OK, sige, pasalubong ha?”

Well, hindi kasi nila alam na pupunta ako sa Amerika kaya ganon. hehehe

My flight route (Cathay Pacific): MNL-HKG, HKG-JFK, JFK-RDU

Sa HKG nawala ang lapis ko na binigay ni Ronald about 10 yrs ago. Yung napakaliit na stainless na lapis. Ginamit ko kasi sa pagsusulat ng aking tavel journal. Tapos nilagay ko sa bulsa. Bago ako mag-board papunta JFK, saka ko lang nalaman na nawawala na. haaayyy

Sa eroplano to JFK, hala, lamon kung lamon. Di makatulog, nababato. Yung palabas paulit ulit na, pati yung radio.

Walang problema sa MNL-HKG, HKG-JFK routes ko. Pero sa JFK domestic airport, Terminal 9, dami ko bloopers and/or kajologan. Pinahubad ang shoes pati belt, pinalabas ang laptop. Kainis, minsan lang ako mag-medyas ng puti, narumihan pa ng todo. Paglapas ko sa, itsura ng sasali sa “pahaban” na game. Sa kaliwang kamay ko ang laptop, yes, di ko pa naipasok sa bag kasi dami ko kasunod. Sa kanang kamay bitbit ko ang bag habang naka-sipit sa kanang braso ang envelope at passport, etc. Nakasukbit sa lee gang money belt ko at sinturon. Ang sapatos di ko pa nasuot ng mabuti.

24. Thursday (USA). Delayed ang flight from JFK to RDU, about 2 hours. Umuulan kasi. Nasira pa raw ang pintuan ng restroom ng plane.
I was shivering, lamig eh. Pero syempre, pinangatawanan ko na ang di pagsusuot ng jacket, sayang ang japorms ko. There was this lady who approached me. She was with her 2 kids when they arrived at the waiting area of JFK Domestic Gate 37. Nagkakatinginan lang kami kasi syempre, I was so sleepy and I didnt know them anyway. Delayed ang flight for like 2 hrs and naka-ilang lipat kami ng gate. Couple of minutes before boarding, nilapitan nya ako sabay sabing "I've been looking at you since we arrived here, I like your shirt, I really really like it. Where did you buy that?" I replied "Thank you! I bought this in Manila. It was made by a local designer . . . Anthony Nocom." Rampa ako palayo kasi baka kausapin pa ako ng kausapin eh isang maleta lang ng ingles ang baon ko. hehehe
O, ano pa ng i-e-expect mo sa akin, syempre pumapalakpak ang tenga ko, I was very proud. Tsk tsk tsk . . . I didn't realize na pang-modelo pala talaga ang dating ko considering na puyat ako at magulo pa buhok ko, not to mention na gutom na ako. Hay buhay, kahit saan talaga ako mapunta iba ang arrive ko. Kakaiba ang appeal. ("Appeal" tayo sumakit ang ulo, sumakit ang bewang ko, macho, pogi, sex toy . . . invoking and gyrating to Sexbomb's Ispageti har har har)

Ako ang pinakahuling nakasakay sa eroplano kasi ayaw ako pasakayin ng mga egoy nay un.

“Oh, you can’t board, you need the ticket coupon.”

“I don’t have it since I’m using an e-ticket.”

“It says here in your boarding pass not valid without ticket coupon.”

“So what do I do now?”

“You tell me.”

Di ko alam kung sinusubukan ang pasensya ko o ang English ko.

So sabi ko “I do not know that’s why I’m asking you!”

So after a long deliberation nila nung isa pang egoy, finally, pumayag na mag-board ako.

24. Thursday (around 9 pm). Dumating ako sa Residence Inn Raleigh by Marriott. Maayos . . . extended suite, may sala, kitchen, etc. Libre ang breakfast everyday at light dinner Mondays-Thursdays. Since Thanksgiving, holiday sa US, saka walang free dinner that night. Gutom na gutom na ako. Online agad ako. Ang bilis ng connection. I saw a survival kit, shit, may popcorn. Talo-talo na to. So sinalang ko sa microwave. Hala, nasunog pa! Anyway, I survived my first night.

25. Black Friday. Nagising ako mga 3 pm na. Kasi naman me maglilinis ng place ko. Pero I told her, later . . . err . . . tomorrow. Darn, nalipasan na ako ng gutom.

Lumabas ako ng gabi, naka-shorts. Yabang di ba? ‘Kala ko ok lang pero pagbalik ko galing Wendy’s where I had Bacon Mushroom Melt for almost USD 4, nanginginig na ako sa lamig.

26. Saturday. Lumabas ako ng umaga para makakain naman. Aba, baka kasi matigok ako sa gutom dito sa Raleigh. Ang pangit nun di ba? After ko kumain, nagbulsa ako ng isang karton ng half pint ng gatas. Saying din no, pantawid gutom din sa gabi.

Pero araw-araw pare-pareho lang ang food. Palibhasa libre. Pero maging choosy pa ba ako?! Syempre nadadagdagan na rin ang ibinubulsa ko!

28. Monday. First day ko sa Raleigh office. Nilakad ko mga 2 miles, mga 30 minutes din. Di kinaya ng lamig ng panahon, grabe I was perspiring profusely.

Unang araw sa office, meeting agad. Inglesan, grabe, dinudugo na ang tenga at ilong ko. And literally talaga dinugo ang ilong ko. Malay ko bang pati pala ilong eh me karapatang magdalaga?!

Pag-login ko sa YM ko, may add invite, galing kay Chris. Naikwento na siya sa akin bago pa man ako magpunta dito na mabuting tao daw. Based sya dito sa Raleigh office.

Sinundo nya ako ng 430 pm. Inwagan ko sya kasi akala ko 530 na. so ayun, first day ko pa lang undertime na ako. Pero OK lang. walang biometrics dito. Sinamahan nya ako sa grocery, tapos we went to Crab Tree Mall, pinakain pa nya ako sa isang Chinese Restaurant doon.

29. Tuesday. (Umuulan). Sinundo ako ni Chris sa suite ko. Tama nga sila, mabuting tao nga. Marami pa palang katulad ko na MABAIT. hehehe

Lunchtime, sa Royal India kami. I tried Indian food before, di ko sya trip masyado pero since matagal nay un, I wanted to try again. OK naman, di katulad nung first time ko to i-try. Buffet at more than USD 7.

Si Partha, meron palang tinatanong sa akin, di ko naintindihan. So nakatingin lang ako sa kanila pangiti-ngiti. Kasi naman ang accent eh. Buti na lang andun si Chris at inulit nya for me. Tanong pala nya was kung kelan ako pumasok sa GXS.

Nakikitawa lang ako sa usapan nila, etc. Di ko kasi alam or kilala ang pinaguusapan nila. Siguro sabi ni Chris na ang tahimik ko. Kasi naman kung kelan andun sya sa buffet table saka ako tinanong ni Karen, et al. Pero pag nabasa ‘to ni Chris, malalaman nya na nagsalita rin naman ako nung andun kami sa restaurant na yun. hehehe

Pauwi, syempre, parasite pa rin ako. Hinatid ulit ako ni Chris. So now, di lang kwento-kwento na OK sya, true-to-form 'ika nga. (uy, pare, pag nag-blog ka bolahin mo rin ako ha? j/k)

30. Wednesday. Tinawagan ko na ang cab service to pick me up to and from the office. Si Malcolm Nnanna ang driver. Ang baon kong lunch, yung pinitik kong burger patties at steamed potatoes, tapos nilagyan ko ng cheese.

scribble IT now

2005-10-25T18:18:00.000+08:00

arangkada na!